Kan jij dat lezen? Nee? Zo voelt dyslexie. Onze hersenen zetten letters automatisch om in woorden. De hersenen van kinderen met dyslexie doen dat niet en halen letters door elkaar. Via mevrouw Asselbergs, de dyslexiecoach, kun je een kaart krijgen en ook jouw talent maximaal ontplooien. Vraag maar aan je klassenleraar.

 

Als leerlingen en ervaringsdeskundigen zijn wij het niet eens met het onderzoek dat in de NRC is gepubliceerd:

-         Ook wij doen hetzelfde eindexamen.

-         Mensen krijgen soms een tweede kans, waardoor ze zich ontzettend kunnen ontplooien en hun doel toch kunnen bereiken.

-         Mensen worden niet alleen beoordeeld op basis van cijfers. Dit zorgt ervoor dat mensen zich veel persoonlijker aangesproken voelen, wat weer kan leiden tot motivatie.

-         Men vindt naar school gaan over het algemeen geen straf (MOTIVATIE)

 

"Ik wil mijn eigen ervaring opschrijven naar aanleiding van een krantenartikel in NRC, waarbij de vrijeschool vergeleken wordt met regulier onderwijs. Onze schoolsoort komt er qua cognitieve vakken slecht vanaf, (in het onderzoek blijkt het vooral te gaan om rekenen na de onderbouw, en 'algemene vaardigheden' na de negende klas), en voor de ontwikkeling van je persoonlijkheid en je leereigenschappen is onze schoolsoort juist beter, blijkt uit dat wetenschappelijk onderzoek (gelukkig had de NRC een link naar die promotie).

 

Momenteel zit ik in de 11e klas van de Vrije School in Den Haag. Ik had op geen betere school terecht kunnen komen.

 

Het basisonderwijs heb ik op een reguliere school gevolgd. Toen ik klein was, was er geen vrije school in de buurt. Op deze gewone school heb ik achterstanden opgelopen met taal en rekenen.

Remedial Teaching (lees:bijles) was er alleen voor heel ernstige gevallen en niet voor mij. Mijn ouders waren hier niet blij mee en zochten hulp buiten de school. Zo kwamen we bij een bureau waar ik werd getest op mijn IQ. Ik bleek veel beter te kunnen, maar ik had een enorme achterstand, die door de school niet goed werd begeleid.

 

Tegen de tijd dat ik de CITO-toets deed kon ik nauwelijks rekenen en was ik nog niet uit de AVI met lezen. Het advies voor voortgezet onderwijs was VMBO-kader. Na onze verhuizing kwam de vrijeschool binnen bereik en heb ik mij aangemeld voor een intake-gesprek. Gelukkig werd ik aangenomen.

Ik heb vanaf de 7e klas hard gewerkt en al mijn achterstanden ingehaald. Nu ben ik aan het door stomen naar het VWO-eindexamen.

Op een gewone middelbare school was mij dit waarschijnlijk niet gelukt. Op de vrijeschool wordt meer naar de ontwikkeling van een individu gekeken. Er is meer persoonlijke begeleiding."

 

De redactie van Soofisticated

Zie ook elders op onze site voor veel foto's

Hoe vond je de open dag?

De manier waarop de leraren hier lesgeven vond ik heel leuk. Ik heb biologie en scheikunde gevolgd.

Madelief (12 jaar)

 

Het schilder lokaal was erg mooi, vorig jaar was ik hier ook al en toen wilde ik er al op.

Jonna, 11 jaar

 

Het is heel erg gezellig en leuk.

Merel, 12 jaar

 

Alle mensen zijn hier heel open.

Mees (bijna 11 jaar)

 

Ik zit op mijn school ook in de schoolkrant.

Ewijn, 12 jaar

 

Deze school is heel erg leuk en ik zou er heel graag op willen.

Sascha, 12 jaar

 

Het is een gezellige school.

Boris, 11 jaar

 

Ik vind het erg leuk hier op de open dag.

Merel, 11 jaar

 

 

 

Beste Pabo 2007
Voor de derde keer op rij is de lerarenopleiding basisonderwijs vrijescholen van Hogeschool Helicon Zeist door studenten gekozen tot beste Pabo van Nederland, bron: Keuzegids Hoger Onderwijs 2008.
Hogeschool Helicon Zeist scoort hoog op alle facetten. Inhoud, keuzeruimte, samenhang, werkvormen, voorbereiding op loopbaan, docenten, communicatie, studeerbaarheid, gebouw en faciliteiten. Als absolute winnaar in de regio Utrecht is de opleiding zeer populair bij studenten.
Nieuwe ontwikkelingen
De nieuwe HBO-eisen zijn vertaald in een modern HBO-programma. Binnen de Bacheloropleiding kan een zogenaamde Major worden gevolgd en kan er worden gekozen uit twee minoren. Met deze minoren specialiseert de student zich in de kleuterleeftijd (groep 1-2) of het oudere kind (groep 3-8). De minor middenbouw (leeftijd 10-14 jaar) is in ontwikkeling.
Nieuwe website
Bezoek voor alle informatie onze geheel vernieuwde website www.hhelicon.nl

Op een 'lawaaicongres' binnenkort en in verschillende krantenartikelen slaan gerenommeerde pedagogen alarm over de toenemende prestatiedruk op ...  kleuters!

Een artikel uit de NRC en de volledige aanpak van onze school staat op deze site, onder het hoofdstuk 'voor ouders'.

Om te voorkómen dat dat jou betreft zou je minstens de Nederlandse Norm voor Gezond Bewegen moeten halen. Dat betekent dat je minstens twee keer per week aan je conditie werkt en iedere dag minstens een uur matig intensief lichamelijk bezig bent.

Gelukkig telt elke trap op school die je loopt ook al mee!

Hoe meer je tv kijkt, hoe groter de kans dat je diabetes en hart- en vaatziekten ontwikkelt. Twee uur per dag voor de tv hangen maakt de kans op die aandoeningen al groter, wijst nieuw Amerikaans onderzoek uit.

De gemiddelde Amerikaan brengt vijf uur per dag door voor de tv, de gemiddelde Europeaan drieënhalf tot vier uur. Dat verschil is terug te zien in de gezondheidsstatistieken. Volgens Frank Hu van de Harvard School of Public Health is de boodschap duidelijk: minder tv kijken bevordert een actievere levensstijl en verkleint de kans op suikerziekte en hartaandoeningen.

'De combinatie van een zittend leven, een ongezond dieet en zwaarlijvigheid schept de volmaakte omstandigheden voor type 2-diabetes en hartziekten', aldus Hu. Zijn studie is er een in een lange rij die het verband aantoont tussen televisie kijken en een gebrekkige gezondheid.

Een gemengde brugklas mavo/havo is gunstig voor leerlingen die met een mavo-advies naar het voortgezet onderwijs gaan. Ze hebben er baat bij als ze in een brugklas met leerlingen met een havo-advies worden geplaatst. De kans dat ze op een hoger onderwijsniveau een diploma halen is groter, dan voor leerlingen die in een homogene brugklas van mavo-leerlingen starten. Dat blijkt uit onderzoek van het Centraal Planbureau (CPB).

Bij het onderzoek dient de kanttekening gemaakt te worden dat het gebaseerd is op cohorten leerlingen van voor de invoering van het vmbo in 1999. De studie is verricht met het oog op het systeem van vroege selectie van leerlingen, dat kenmerkend is voor het Nederlandse onderwijs. Dat zou de verklaring kunnen zijn dat in ons land relatief gezien minder jongeren doorstromen naar hogere vormen van onderwijs, in vergelijking met andere landen.

De CPB-onderzoekers melden dat voor leerlingen met een mavo-advies blijkt, dat uitstel van keuze zowel de deelname aan het hoger onderwijs, als het afronden van het hoger onderwijs belangrijk doet toenemen. Daarnaast blijkt dat leerlingen met een mavo-advies, die in een gecombineerde brugklas instromen, er gemiddeld bijna een half jaar korter over doen om het hoger onderwijs te bereiken.

De onderzoekers hebben ook bekeken of leerlingen met een havo-advies in een gecombineerde brugklas negatief beïnvloed kunnen worden door de aanwezigheid van leerlingen met een lager advies (niveau). De studie van het CPB laat zien dat dit niet het geval is. Leerlingen met een havo-advies in een klas zonder mavo nemen niet vaker deel aan hoger onderwijs dan leerlingen met een havo-advies in een klas met mavo.

Minister Plasterk en staatssecretaris Van Bijsterveldt hebben een brief gestuurd aan de Tweede Kamer waarin ze aankondigen dat ze de Onderwijsraad gaan vragen een advies uit te brengen over (vroeg)selectie in het Nederlandse onderwijs.

Dit systeem kan zowel voor- als nadelen hebben, schrijven de bewindslieden. "We streven ernaar het goede van ons systeem te behouden, maar oog te hebben voor de onderwijsconsequenties voor sommige (groepen) leerlingen. Het onderwijs moet alle jongeren de kans geven het beste uit zichzelf te halen."

Meer informatie over het onderzoek van het CPB

Bzz weet wat jij wilt weten over alcohol, drugs en (veilig) vrijen. Bzz weet dat, omdat Bzz een chatbot is. Een chatbot is een computerprogramma dat werkt via MSN. Bzz interpreteert de teksten die jij typt en geeft op basis daarvan zo goed mogelijk antwoord. Op die manier wil Bzz jou precies die informatie geven waar je op dat moment naar op zoek bent.

Bzz is geen man of vrouw, zelfs geen mens!

Bzz oordeelt niet.

Bzz verwijst je door als hij  het antwoord niet weet!

Bzz geeft je altijd betrouwbare informatie!

Bzz is gemaakt door de mensen van de alcohol- en drugs infolijn van het Trimbos-insituut en van de Aids Soa Infolijn van Soa Aids Nederland. Zij geven Bzz de correcte en betrouwbare informatie.

Ben jij benieuwd hoe Charles Taylor er nu in het echt uitziet? De oud-president van Liberia, die duizenden kindsoldaten exploiteerde en opdracht gaf om VN-medewerkers op te eten, staat nu terecht in het Sierra Leone tribunaal in Den Haag.

Alles over deze man 'Charles Taylor' en de werking van de VN tribunalen in Den Haag hoor je op deze dag. De VN Jongerengroep organiseert op 23 april een bezoek aan het Sierra Leone tribunaal en het Internationaal Strafhof in Den Haag. Aansluitend zullen we naar het ministerie van Buitenlandse Zaken gaan waar twee VN specialisten ons alles kunnen vertellen over de ins en outs van de VN en van Den Haag als Legal Capital of the World. Geinteresseerd? Meer informatie of aanmelding: vndenhaag@vnjongeren.nl.

Hey allemaal,

Zoals een aantal van jullie weten maakt de fotoredactie foto's van toneelstukken, feesten, euritmie voorstellingen enz. Zien? Ga dan naar de foto-albums, hier vind je een selectie van de door de fotoredactie gemaakte foto's. Wil je alle foto's van die voorstelling/uitvoering zien? Ga dan naar: www.picasaweb.google.nl/fotoredactie.vsdh

Enjoy!

Snoep- en dranktoevoegingen, zoals kleurstoffen, werken bij jonge kinderen hyperactiviteit (ADHD) in de hand, stellen Britse onderzoekers van de universiteit van Southampton en Imperial College in Londen in een artikel dat donderdag op de website van The Lancet is gezet.

Driehonderd kinderen van 3 en 4 jaar oud en 8 en 9 jaar oud waren bij het onderzoek betrokken. Het ging om ‘gemiddelde’ kinderen; niet met een specifiek ADHD-verleden. De kinderen kregen een week achtereen snoep en frisdrank. Een deel zonder kleurstoffen en conserveringsmiddel (placebo), een deel met. De dobbelsteen bepaalde wie wat die week kreeg. De week daarop kregen de kinderen zo weinig mogelijk kleurstoffen binnen.

Daarna werden de zaken omgedraaid: de groep die eerst kleurstoffen had gehad, kreeg daarna drank en snoep zonder toevoegingen. Aan kleur en aan smaak was niet te zien of te proeven wie wat kreeg.

De kinderen werden in de klas geobserveerd. Ook moesten ze aandachtstesten doen.

Uit het onderzoek blijkt dat kleurstoffen – in een hoeveelheid die een Brits kind gemiddeld binnenkrijgt – in combinatie met conserveringsmiddel (het veel gebruikte natriumbenzoaat) significant hyperactiviteit in de hand werken. En dat veroorzaakt leerproblemen, stellen de onderzoekers.

Bron: Volkskrant

Om de economie op peil te houden, moeten universiteiten meer uitblinken. Dat kan alleen in een maatschappelijk klimaat van tolerantie en openheid.

Nederland heeft een internationaal georiënteerde economie en profiteert in hoge mate van de globalisering. Maar liefst tweederde van onze economische groei hangt af van de groei van de wereldhandel.

Om economisch te blijven groeien, moeten we met steeds minder mensen steeds meer toegevoegde waarde leveren. Doordat wij al een hoge arbeidsproductiviteit hebben, opereren we dicht tegen de grens van het technologisch kunnen. Het wordt steeds belangrijker om zélf te vernieuwen, zélf kennis te ontwikkelen, zélf nieuwe technieken en producten te bedenken. De VS laat zien dat het kan. De arbeidsproductiviteit is er vergelijkbaar met die in Nederland, maar de economie groeit er per jaar ruim anderhalf keer zo snel.

Innovatie vraagt om creatievelingen, om andersdenkenden, om toppers. Nederland heeft nog te weinig van dat soort mensen. Volgens het CPB scoren de zwakste leerlingen weliswaar beter dan hun zwakke broeders in andere landen. Maar de bollebozen zijn wereldwijd niet de slimsten. Of je nu kijkt naar alle vijftienjarigen, de hele beroepsbevolking of alleen naar de groep van hoger opgeleiden, het beeld is steeds hetzelfde: Nederland heeft relatief slimme dommeriken en relatief domme slimmeriken. De slimste één procent van een opleiding doet het in Nieuw-Zeeland, Korea, Japan, België en Australië, beter dan bij ons.

Ik wil daarom meer slimmeriken en ik wil topuniversiteiten.

Daarvoor is als eerste nodig dat we zorgen voor een klimaat van tolerantie. Voor een topeconomie en een topuniversiteit zijn openheid en tolerantie onmisbaar. Wie succes nastreeft, kan niet eenkennig zijn. Daarom moeten we de tolerantiegedachte van Erasmus blijven koesteren: vrijheid van wetenschap, ideeën en kennisuitwisseling. Bevolkingsgroepen kunnen en mogen elkaar niet uitsluiten. Dat is moreel onjuist én slecht voor onze economie.

Vergeleken bij andere landen is Nederland weinig hiërarchisch, individualistisch en gericht op compromissen en solidariteit. Onze handelspartners in Azië, Arabië en Zuid-Amerika kennen andere culturele normen. Dat moeten we beseffen, en er niet op neerkijken. Andersom mogen we verwachten dat zij respect hebben voor onze normen, waarden en gebruiken.

Dat geldt ook op het nationale toneel. Wie naar de top wil, kan en mag zich niet afsluiten voor cultuurelementen en opvattingen van minder sterk vertegenwoordigde groepen in de samenleving, of dat nou vrouwen, allochtonen of homoseksuelen zijn. Andersom mogen minderheden zich niet afsluiten voor de cultuur en opvattingen van de meerderheid en van de andere minderheden. Daarbij hoort tolerantie jegens homobars, hoofddoekjes, ander eten, enzovoort, of ze nu wel of niet passen bij de groep waar je jezelf toe rekent.

Ook aan universiteiten en binnen de rijksoverheid moet een klimaat heersen waarin mensen openstaan voor elkaars meningen, achtergronden, religies en interesses. Een vrijheid van denken zonder aanzien des persoons: de academische vrijheid van Erasmus.

Universiteiten en de rijksoverheid maken daar gelukkig al werk van. De VU en de Erasmus Universiteit zien allochtone studenten ook als een groeimarkt. Je ziet het bijvoorbeeld aan de folders in het Arabisch voor ouders van allochtone studenten.

Het is ook nodig dat we meer topstudenten krijgen. De Nederlandse bollebozen worden in onze zesjescultuur te weinig uitgedaagd. Studenten klagen daar zelf over. Aan de top van internationale onderwijsinstellingen staan nog maar weinig Nederlandse universiteiten.

Voor een inspirerend en uitdagend universitair klimaat zijn toppers onmisbaar. Studenten trekken zich aan elkaar op. Niet iedereen kan topper worden. Daarom moet je gericht slimme en gemotiveerde studenten werven, ook in het buitenland, bijvoorbeeld in China, Indonesië of Mexico. Laat de Nederlandse studenten maar met hun buitenlandse collega’s concurreren. Daar wordt iedereen wijzer van. Ik zou het toejuichen als minstens 10 procent van onze studenten uit het buitenland komt, net als in Nieuw-Zeeland en Australië. Op dit moment komen we nog niet hoger dan 5 procent. En toeval of niet: ook het percentage toppers blijft fors achter bij die landen.

Tot slot hebben we meer topuniversiteiten nodig. Een mentaliteit van ‘met de hakken over de sloot’ is simpelweg onvoldoende. Meer ruimte voor excellentie is essentieel. Het Nederlandse hoger onderwijs moet voor studenten the place to be worden. Topuniversiteiten als Harvard vragen hogere collegegelden, dat zou ook hier kunnen.

Ook selectie aan de poort blijkt te helpen. Nu moeten univerisiteiten zich nog openstellen voor iedereen met een vwo-diploma of een jaar hbo, ongeacht zijn motivatie of niveau. Universiteiten zullen uit die grote groep studenten op enig moment de echt goede studenten moeten selecteren om hun extra uitdaging bieden.

Dit is een ingekorte versie.

 

Bron: Trouw

Aan de kinderen die in de mediatheek op zolder aan kwamen, vroegen we als redactie of ze hun eerste indruk wilden geven.

 

'Ik vond het heel leuk, ik vind de vrijeschool heel erg bij mij passen. Ik ben erg creatief en dat kan hier." (Daniëel, 12 jaar, vrijeschool Widar)

                                                      

'Ik vind dit een hele leuke school. De leraren zijn ontzettend leuk en aardig. De presentatie op de open dag was erg goed gedaan.

Als ik zie wat voor dingen hier gemaakt worden, dan krijg ik er al heel veel zin in. '

(Jochem, 12, Montessorischool Waalsdorp)

                                                

'Ik vond het een leuke dag; er zitten veel leuke kinderen op school en de leraren zijn heel aardig'

 (Inge, 11, vrijeschool Abbenbroekweg)

                                                       

'Dit is de tweede keer dat ik naar deze open dag ben gegaan en ik vind dit toch wel de leukste school die er is. Ik vind wel dat er hier leuke periodes zijn.'

(Ward, 12)

 

Een inspectie-oordeel van ++ kregen

 

voor VWO:

Stichtse Vrije School in Zeist

Trevianum gymnasium in Sittard

 

voor HAVO: geen

 

voor VMBO-GT:

Stichtse Vrije School in Zeist

SG Breda, vest. Christoffel

 

Inspectieoordeel: Dit is een gemiddelde van de verschillende criteria (rendement onderbouw, onvertraagd naar diploma, eindexamencijfer) maar daarbij is wél rekening gehouden met de samenstelling van de leerlingen. De inspectie stopt elk jaar per criteria 50 procent van de scholen in de groep ’gemiddeld’, 15 procent in de groep ‘onvoldoende’ of ’goed’, en 10 procent in de groepen ’slecht’ of ’zeer goed’. Hierdoor zijn de inspectieoordelen van andere jaren niet met elkaar te vergelijken.

Bron: Trouw, scholenonderzoek

 

Maar ja, wat zeggen die paar gegevens eigenlijk....het gaat om ons eigen kwaliteitsonderzoek, en het verbeteren daardoor, en daar zijn we op school nu systematisch mee bezig.

De Vereniging van vrijescholen verwoordt het zó:

 

Scholen gemeten – van blij naar trots

De beste school van Nederland is de Stichtse Vrije School in Zeist. Dit klonk in de nieuwsberichten van afgelopen zaterdag, naar aanleiding van de jaarlijkse publicatie van Schoolprestaties, zaterdag 2 december 2006 in Trouw. Wie is niet blij en trots met zo’n score…

De lijsten in Trouw maken duidelijk dat meer vrijescholen voor voortgezet onderwijs goed scoren. Mooi dus! Maar met de Stichtse Vrije School zijn we van mening dat het in het onderwijs moet gaan om de leerlingen en hoe scholen leerlingen tot ontwikkeling brengen.

We zijn – net als andere vernieuwingsscholen - geen voorstanders van vergelijkingen van resultaten van scholen, omdat daarmee geen recht gedaan wordt aan verschillen tussen scholen en aan verschillen tussen leerlingen. Dat we nu hier positief scoren is dus mooi meegenomen, echter, de andere kwaliteit van ons onderwijs vraagt om andere criteria en andere vormen van beoordeling. Die blijkt niet uit gemiddelde scores maar uit de leerlingen zelf.

Doel van het vrijeschoolonderwijs is veeleer om leerlingen te helpen bij ‘worden wie je bent’. We denken dat individuele ontplooiing het beste gaat in een kunstzinnige en creatieve omgeving, rekening houdend met leeftijd- en ontwikkelingsfase. Ook gaat het om sociale vorming: leerlingen verblijven zo lang mogelijk in heterogene groepen.

Al met al betekent het dat we niet per se kiezen voor de kortste weg. Zo bezien is de vrijeschool blij met een hoog percentage van de leerlingen dat in één keer slaagt, en is trots als een vuur is ontstoken dat de brede ontplooiing aanwakkert.

Vereniging van vrijescholen

Driebergen, 4 december 2006

 

Geef je school meer kwaliteit en doe er serieuze metingen naar.

Door Paul Jungblut, onderwijssocioloog in Nijmegen

Het jaarlijks overzicht in Trouw van hoe scholen het doen is slechts een eerste stap naar kwaliteitscontrole. Voor valide resultaten is meer nodig.

Tja, waartoe leiden de rapportages van Trouw over de prestaties van scholen? Laten ouders zich erdoor leiden? Worden huizen rondom de betere scholen duurder? Of was dat al zo? Willen leerkrachten er liever werken? Of was dat al aantrekkelijker vanwege het publiek? Zijn de kwaliteitstabellen van de Inspectie eigenlijk een soort ’middle-class league tables’ en zeggen ze meer over de instroom dan over wat de school daarna nog vermag?

Het zijn legitieme vragen bij het dit jaar jubilerende overzicht (zaterdag 2 december werd voor het tiende jaar het Trouw-onderzoek naar schoolprestaties gepubliceerd). Wat is de zin van die ordening van scholen, wat pretendeert ze en werkt dat ook?

Kwaliteit demonstreren is de logische tegenhanger van schoolautonomie: laat maar zien, scholen, wat je ervan bakt. We legden de ’Zoetermeerse’ regelneverij grotendeels plat en nu verwachten we (nou ja: sommigen van ons) van marktwerking dat die instaat voor handhaving, zelfs verbetering van kwaliteit.

Trouw is in dat gat gesprongen en publiceert wat de Inspectie verzamelt. Ouders kijken ernaar voor ze een school kiezen. Hoeveel keuze hebben ze eigenlijk? Geven prestaties daarbij de doorslag? Vragen zonder antwoord.

De werkelijkheid van scholen is minder eendimensionaal dan romantisch ingestelde onderwijskundigen lief is. Waar je veel leert, hóeft het niet prettig te zijn. Dat leerkracht A een juweel is, zegt niets over zijn collega’s. Prettig management garandeert geen hoge schoolprestaties. Wie goed kan rekenen, hoeft niet lekker in zijn vel te zitten en goed gecoachte pubers mobiliseren niet per se al hun talenten.

Argumenten genoeg om de kwaliteitsvergelijking van scholen kritisch te bezien. Het risico bestaat in de opzet van Trouw dat die school als beste uit de bus komt, die veel leerlingen beneden hun niveau laat opereren: goede cijfers, weinig doubleurs. Veel schoolkwaliteit, weinig verheffends.

Anderzijds kan een school nauwelijks de externe succesfactoren manipuleren, waarvoor Trouw helaas nauwelijks corrigeert. Het cultureel en sociaal kapitaal en heus ook het gewone kapitaal dat leerlingen van thuis meebrengen zijn zo essentieel voor schoolsucces dat ze het begrip ’aanleg’ behoorlijk relativeren. Mochten scholen desondanks vrijwillig een portie kansarmen meenemen in de strijd tegen segregatie, helaas, dan belonen de tabellen dat bepaald niet.

Kwaliteitsvergelijking van scholen hapert nog. Op de ene school ontwikkelen meer meisjes een talent voor bèta dan op de andere, hangt dat misschien samen met de verdeling van bevoegdheden in de teams? We weten van het verband tussen Cito-score en de latere profielkeuze, maar ligt dat overal gelijk?

De meeste voortijdige schoolverlaters scoren tien jaar eerder slecht bij lezen; welke school zullen we de drop-out aanrekenen? Kortom, echte professionalisering moet in het onderwijs nog beginnen. Met zo weinig meet- en regeltechniek zouden onze broodbakkers nu nog zweren bij wijwater en schietgebedjes.

Voorbije kabinetten hebben de zorg voor de onderwijskwaliteit bij de scholen zelf gelegd. Als je afgaat op hun gelikte jaarverslagen en hun foldermateriaal, staat Nederland er florissant bij. Helaas steekt die reclame schril af tegen de aanhoudende treurigheid waarvan CBS en SCP verslag doen. De politiek lijkt in reactie daarop – samen met de bonden en de onderwijsraad - te gaan koersen op herpositionering en kwalificering van de leraren: intercollegiale controle en evidence-based professionaliseren.

Ook dat kan niet zonder nog veel diepgravender metingen dan die in Trouw. Externe resultatencontrole is dan ook de trend.

In Duitsland zijn de internationale PISA-vergelijkingen ingeslagen als een bom. De sociale kansenongelijkheid blijkt er desastreus te zijn, en de regionale kansenongelijkheid onaanvaardbaar hoog. Er wordt intensief ’nader onderzocht’, ook politiek.

Vlaanderen stoomt op in de tabellen door de Walen uit België weg te rekenen; onwaarschijnlijk grote kansenongelijkheid. Niettemin geeft Vlaanderen zijn achterstandsbeleid met recht prioriteit één.

Het Amerikaanse edweek.org meldt deze week dat er in drie staten metingen worden uitgevoerd naar de Adequate Yearly Progress. Die gedwongen meting vloeit voort uit de federale wet No Child Left Behind. Wie weet in Nederland eigenlijk welke scholen effectief werken aan kansengelijkheid? Onze minister niet, in ieder geval.

De deugdelijkheid van het onderwijs is wettelijk gegarandeerd en grondwettelijk mag niemand worden achtergesteld. Eigenlijk dus: overal het best mogelijke onderwijs. Dat is goed voor de leerlingen zelf, goed voor onze economie, het scheelt uitkeringen en criminaliteitsbestrijding en het bevordert de sociale cohesie.

De tabellen in het jaarlijkse prestatieonderzoek van Trouw zijn niet meer dan een eerste stap, valide kwaliteitscontrole vereist meer diepgang. Daarvoor mogen de Inspectie en de universitaire onderzoekswereld zich heus wat breder maken. En de politiek blijft eindverantwoordelijk.

Dr. Paul Jungbluth is onderwijssocioloog aan de Radboud Universiteit Nijmegen.

Bron: Trouw, 4 dec 2006

 

Op 23 september a.s. start voor het tweede seizoen onze oriëntatiecursus.

Deze cursus bestaat uit 12 zaterdagen waarin lessen worden gegeven door verschillende docenten van de Theaterkade. Naast acteerlessen krijg je ook les in beweging (moderne dans, fysiek spel) en stem (zingen en spreken) Je bezoekt een theatervoorstelling, volgt een aantal lessen theatertheorie en je wordt uitgenodigd om een keer in de werkplaats van de Theaterkade te komen kijken naar het werk van studenten.

Als je eventueel besluit om te gaan auditeren voor de beroepsopleiding van de Theaterkade kun je dat, als leerling van de oriëntatie cursus, kosteloos doen.

 

Meer weten?

Namens de Theaterkade

Academie voor podiumkunstenaars

Suus van der Linden-Beck

 

Overal ter wereld bestaan oeroude mythen, sagen en legenden, waarin mensen hun worsteling met het leven hebben beschreven. Ze vormen met hun herkenbare thema’s en symbolen nog steeds de basis van de hedendaagse kunst en van ons denken. Deel 3: Engelen inspireren theatermaker Ola Mafaalani.
Engelen vervelen zich tegenwoordig te pletter, vertelde een engelenkenner aan de Syrisch-Duitse theaterregisseur Ola Mafaalani. Niemand heeft hen meer nodig, omdat we het geloof in hen zijn kwijtgeraakt.

Vroeger hadden we boze geesten en goede feeën, goden en halfgoden, die zich intens bemoeiden met het leven van de mensen. In talloze sprookjes, mythen en verhalen grijpen bovennatuurlijke wezens in. De goden op de Olympus bepaalden het verloop van de Trojaanse oorlog. Germaanse goden zorgden voor bliksem en donder of vruchtbaarheid. Heksen en feeën lieten mensen sterven of in een tot koets omgetoverde pompoen naar het bal gaan. En er waren engelen. Ze beschermden mensen en waren de afgezant van het goddelijke.

Naarmate het rationalisme en de wetenschap sterker werden, verdween het bovennatuurlijke uit het dagelijks leven van mensen. Wij eisen wetenschappelijke verklaringen voor tsunami’s, extreem hete zomers of vallende sterren. Als we al geloven dat een engel de hand heeft in een onverwachte redding of een bijzonder mooie dag, doen we dat stiekem, omdat we anders niet serieus worden genomen.

Toch spelen engelen in het werk van Ola Mafaalani een belangrijke rol. Mafaalani is bezeten van engelen. Met en zonder vleugels dwarrelen ze bij haar voortdurend over het toneel. Waarom, had ze eerst niet in de gaten. ’Nu doe ik het weer’, dacht ze dan bij zichzelf. Tot ze zich herinnerde dat ze lang geleden de film ’Der Himmel über Berlin’ van Wim Wenders had gezien, die onuitwisbare indruk op haar maakte.

Deze zomer zit ze tot over haar oren in de engelen, want ze is bezig met het maken van een theaterproductie van ’Hemel boven Berlijn’ in een coproductie van Toneelgroep Amsterdam en het American Repertory Theatre in Boston. Casting, decor, de hele uiterlijke kant van het engelenbestaan moet worden bedacht. Daarnaast praat ze enorm veel over engelen, over reïncarnatie en aanverwante zaken.

Die engelen van haar, wat zijn dat voor wezens?

Mafaalani: „Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik het heel belangrijk vind dat ze de mensen nemen zoals ze daadwerkelijk zijn, zonder een oordeel over ze te hebben. In ’Othello’ van Shakespeare laat ik hen zowel Othello als zijn tegenstrever Jago helpen. Gewoon door hun aanwezigheid, doordat ze beiden mensen zien zonder er een etiket van goed of kwaad op te plakken.”

Komen ze uit de hemel? Ze moet lachen. „We hebben wel veel geïmproviseerd met vallen. Met uit de hemel vallende engelen. Maar het doet er niet zo veel toe. Belangrijk is dat ze er zijn, dat ze observeren en je ogen opendoen voor de mooie details van het leven. Maar als je het niet wilt zien, dan houdt het op. Engelen grijpen zelden in.”

„Eigenlijk geven ze alleen maar steun. Als je doodgaat bijvoorbeeld. Dan zijn ze er. Ze houden je hoofd vast en brengen je over. In ’Hemel boven Berlijn’ pleegt iemand zelfmoord. Zijn engel schreeuwt ’Nee!’ in zijn val van het dak, maar houdt hem niet tegen.”

Gelooft Mafaalani zelf in engelen? Het blijft lang stil „Nee”, zegt ze ten slotte. „Maar er zijn zoveel toevalligheden rond engelen sinds ik met dit stuk bezig ben. Ik was in Los Angeles, een heel grote stad met veel theaters. In de pauze werd ik voorgesteld aan een andere aanwezige regisseur. Dat bleek de regisseur van ’City of Angels’, de Hollywood-remake van ’Der Himmel über Berlin’.”

„En zo kan ik doorgaan. Natuurlijk realiseer ik me dat mijn hersens nu erg bezig zijn met dit onderwerp en dat ik daarom plotseling overal verbanden met engelen zie. Maar toch houden de toevallen me bezig. Bovendien moet ik nu natuurlijk wel in engelen gaan geloven. Anders kan ik deze voorstelling niet maken. Gedurende vier maanden geloof ik dus in engelen.”

Tot haar tweede woonde Mafaalani in Syrië. Het bijgeloof is daar nog ruim aanwezig. „Mijn moeder gelooft heilig in engelen. Als een baby lacht, zegt ze: ’Kijk, de engelen maken grapjes’ ’Nee’, zeg ik dan, ’dat is een reflex van de spieren.’ Maar mijn moeders uitleg is natuurlijk veel leuker. Ik vind het een mooie gedachte dat er beschermengeltjes zijn, iets wat mijn moeder heel vanzelfsprekend vindt. In Syrië geloven ze dat de ziel van een overleden geliefde je komt opzoeken in de vorm van een vlinder. Dat fascineert me enorm, al neem ik het niet over. Ik weet zeker dat er zoiets als een zevende zintuig bestaat, maar wij trainen dat niet. Ik geloof ook dat mensen hun dood kunnen voorvoelen.”

Mafaalani’s vader had niets met het bijgeloof. Hij geloofde alleen in de wetenschap. „Van hem heb ik mee gekregen dat je je hersens moet gebruiken. Het mooie is dat ik heb kunnen kiezen waar ik in geloof. Met mijn vak heb ik de ideale combinatie kunnen vinden van fantasie, gevoel en wetenschap.”

Al verzet haar denken zich tegen het geloof in engelen, iets van de engelenaanwezigheid kent ze wel. „In de film huiveren de mensen even als er een engel bij hen is. Dat huiveren, even dat gevoel langs je rug, dat ken ik. En soms het gevoel dat je alleen bent maar toch gedragen wordt. Juist als je alleen bent. Misschien komt dat door een engel, misschien door je eigen kracht* dat weet ik niet.

„In de film vind ik het zo mooi dat de engelen er ongemerkt zijn. Ze zijn nieuwsgierig naar mensen, lachen om hen, leggen een hand op hun schouder als ze problemen hebben, maar oordelen niet. Ze grijpen maar zelden in, maar leggen woorden in je hart. Dat herkennen we allemaal”

Maar de engelen van Wim Wenders fascineren Mafaalani niet zozeer omdat ze zich bezighoudt met de vraag op ze echt bestaan, maar vanwege de liefde die ze tonen. Mafaalani: „In de film is hun aanwezigheid zo natuurlijk en zo mooi. Wat me enorm geraakt heeft is dat ze zo trouw zijn aan de mensen en van hen houden. Een engel, Damiel, wil zijn onsterfelijkheid opgeven om ook mens te zijn.”

Een van de zeer gelovige Amerikaanse acteurs met wie Mafaalani aan deze productie werkt, wist waarom de engelen graag mensen willen zijn: mensen staan dichter bij God. ’Dichter bij God?’, vroeg Mafaalani hem verbaasd. ’Engelen staan toch dichter bij God?’ ’Dat is dus het misverstand’, antwoordde de acteur.

Zelf denkt Mafaalani dat engelen jaloers zijn op de keuzevrijheid van mensen. „Engelen hebben geen keuze, alleen een opdracht. Ik denk dat zij willen kiezen en zich verbazen in plaats van alleen ’ja en amen’ zeggen. De keuzevrijheid is de rijkdom van de mens. Alleen vergeten wij die 24 uur per dag. Je hoort die innerlijke stem van de vrijheid wel, maar je denkt: o nee, dat niet. We vertrouwen er niet meer op. Je hebt het in je jeugd afgeleerd om spontaan ernaar te luisteren. Kinderen kunnen het wel. Die hebben een scherpe intuïtie en grote fantasie. Daar geloof ik erg in. In de film kunnen de kinderen de engelen wel zien. Dat vind ik niet onrealistisch.”

In het rationele rijke Westen is de mens het zicht op zijn rijkdom kwijtgeraakt, vindt Mafaalani. „Materialistisch gezien behoren we tot de rijkste samenlevingen op aarde, spiritueel zijn we het armst. We zijn in theorie vrijer dan ooit, maar waar is die vrijheid dan? Mensen houden zichzelf gevangen. We zijn misschien onszelf kwijtgeraakt toen we uit waren op nog meer geld, een nog groter huis in de verwachting dat we daar gelukkiger van zouden worden. Maar we voelen de armoede van binnen dagelijks. We moeten we nu innerlijke rijkdom vinden.”

Wil ze dat uitdragen met haar engelen? „Ik noem het geen boodschap. Dit stuk laat zien: er is zoveel rijkdom op aarde dat de engelen er hun onsterfelijke bestaan voor willen opgeven. De mens is het meest creatieve wezen op aarde. Wij zijn onze kracht, onze mogelijkheden vergeten. Je ziet die pas weer vanuit het engelenperspectief van deze film. Het is een sterk JA! vóór het leven. Voilà, het stuk gaat dus helemaal niet over engelen, maar over de mens.’’

‘Hemel boven Berlijn’ van Toneelgroep Amsterdam en het American Repertory Theatre gaat 8 oktober in première in de Amsterdamse Schouwburg.

Ola Mafaalani maakt theater met engelen
De theatermaker Ola Mafaalani werd geboren in Syrië, groeide op in Duitsland en studeerde in Nederland. Ze kreeg in 2000 de Erik Vos Prijs voor aanstormend talent en heeft sindsdien de kleinere productiehuizen, zoals FACT en de Nes-theaters, verruild voor de grote zalen. Ze regisseerde veel Shakespeare. Bij Toneelgroep Amsterdam, waar ze als gastregisseur aan verbonden is, deed zij ’De koopman van Venetië’ en ’Romeo en Julia’. Ook haar lunchvoorstelling ’Ten liefde’ viel op, onder andere door de wijze waarop ze het publiek bij de voorstelling betrok.

In: Trouw, 30 aug 2006, door Sandra Kooke

Klik voor de waterraketten

 

Klik voor de bazooka's

In Schaik worden de 'baken' neer gezet, de theodolieten opgesteld, en dan: meten maar. In wisselende groepjes met veel samenwerking wordt het gebied rond het water in kaart gebracht, naar hoogte en hoeken, met flink wat toegepaste wiskunde. Maar ook gezellig eten (wist je hoe lekker dhr. De Grooth kan koken?) en nachtspel...

De verwachtingen zijn hoog gespannen: de andere culuur, de blauwe Moskee, de Bosporus, de oude badhuizen, maar natuurlijk ook het heerlijke zongerijpte fruit en lekker zonnen ....

De ene klas gaat zeilen, de andere naar een attractiepark (jaja!), en de derde: wie stuurt ons een berichtje?

 En wie stuurt er iets over op?

Vanaf volgende week gaan de achtste klassen om de beurt voor vier dagen naar de Ardennen, op survival. Kanoën door watervalletjes en stroomversnellingen heen, kruipen door grotten (speleologie), en natuurlijk .... abseilen.

Zie het verslag

Niet alleen het Alhambra in Granada, maar ook de Mesquita in Cordoba en alle moderne en oude architectuur in Sevilla...maar om te beginnen het strand bij Torremolinos en het Picasso-museum in Malaga - ze zullen zich hun cultuurreis nog lang herinneren,

net als vorig jaar 12-2: zie hun verslag.

Een dag terug uit Zuid-Spanje

 

Nadat het laatste jaar samenzijn van de klas 11-3 is afgelopen, sluiten wij dit groots af.

We vertrekken met z’n allen, per vliegtuig, naar Zuid-Spanje voor een supergezellige, warme, interessante, culturele reis. Na weken van spanning is het dan eindelijk zover en gaat het dan eindelijk gebeuren…

 

We stegen op, eindelijk een vakantiegevoel, op weg naar Barcelona, en daar overstappen naar Malaga. Het was er bloedheet en we gingen direct op weg naar de trein, sjouwen met zware tassen. In de trein gepropt kwamen we aan bij de eerste camping. We hebben meteen de tent opgezet, de badkamer bekeken en zijn naar het strand gegaan. ‘s Avonds met zijn allen uit eten bij de pizzeria. Toen door om een avondje te stappen en naar bed.

 

Mensen houden van het strand. Zeker zo’n strand als dat van Malaga. We werden wakker ’s ochtends en de stemming was meer dan goed. Iedereen ging eten kopen en we hebben heerlijk ontbeten. De zon scheen en de vogels floten en we gingen met z’n allen naar het strand. Daar hebben we de hele dag gelegen. We beseften dat wij geen gewone klas maar een soort familie zijn. Alzó lang bij elkaar…zó veel met elkaar meegemaakt…

 

Dit was de eerste dag in Granada. We zetten de tassen op de camping en reden verder richting het Alhambra. De buschauffeur was zo aardig om ons bij de ingang af te zetten, wat ook door de warmte (35 ° C) zo goed uitkwam! Elke kamer van het Alhambra was tot in de puntjes versierd en prachtig afgewerkt.

 

Een zigeuner sprak Nederlands, viste twee teenslippers uit de prullenbak en bood ze aan Nikki aan voor twee euro. Maar dat was niet het leukste. Het leukste waren twee zigeuners die bij een terras muziek kwamen maken. Een van hun liederen had het volgende refrein:

–        He! Ho! Ha, ha, ha!

Heel onze klas begon mee te zingen, Tessa begon zelfs mee te dansen met een rokje met belletjes aan.

 

We zouden vandaag heerlijk verwend worden bij een hamam. Dit is een Moors stoombad. We kwamen daar aan en moesten eerste douchen voordat we een heerlijk stoombad in mochten. We werden een voor een geroepen voor een massage. Na de massage kon je weer lekker het stoombad in…

 

Cordoba is een gezellig dorp. Er is een prachtige kathedraal. Dit was eigenlijk een moskee, maar die is met de herovering van Spanje omgebouwd. Het dorp is om dit monument heen gebouwd. Kleine straatjes en steegjes lopen van de kathedraal af en leiden naar kleine pleintjes met daar gezellige restaurantjes.

 

De dag begon in Sevilla. Helaas waren er een paar zieken en viel de planning in duigen. We zouden naar een waterpark gaan wat dus niet door ging, helaas! Gelukkig lagen we lekker onder de palmbomen heen en weer lopend van douche naar de zon. We hebben er een heerlijke dag van gemaakt. ONE BIG HAPPY FAMILY!!

 

We werden wakker in Sevilla. Daar begonnen we met de tent opruimen! We reden in twee uurtjes naar Malaga en gingen die avond uit eten bij de chinees. Om twaalf uur was ik jarig en begon de klas te zingen. Nancy, Joost en Tessa ging terug naar de camping om een verrassing op te halen voor mij!!

Maar jammer genoeg kwamen ze te laat voor het zingen. Toen ze aankwamen had de hele klas een boekje voor mij gemaakt met van iedereen een kort stukje tekst. Dat was heel leuk!!

 

De negende was de laatste dag, toen zijn we naar het strand gegaan, in Malaga. Het was een mooi strand met mooie palmbomen, fijn zand, ligstoelen en leuke strandtentjes. Het was bloedje heet en het was heerlijk om de zee in te gaan. Na een hele week van cultuur, lopen en fotograferen, lagen wij op het strand, waar we met een laagje zonnebrand heerlijk in slaap vielen.

 

Al met al was onze eindreis zeer geslaagd; we hebben veel gezien en beleefd. De hoogte en dieptepunten brachten ons dichterbij elkaar. Het was de perfecte afsluiting van al deze jaren samen. We hebben ervan genoten en zullen het nooit meer vergeten.

 

Björn, Oskar (coördinatie), Tes, Nikki, Maja, Eliza, Tessa, Nancy, Harrie, Mara en Sean (ieder een alinea)

Met mooie verhalen, super bruine gezichten die een grote tevredenheid tonen, is de elfde klas terug gekomen uit Kreta. Ze hebben veel van de oeroude (moeder-)cultuur gezien, het paleis van koning Minos, en de stier van het labyrinth was werkelijk overal te zien (bij de horeca-gelegenheden). Verder pracvhtige natuur met een heel mooie, niet-toeristische kloof en ...zonnen op het strand. Een cultuurreis om nooit meer te vergeten.

Zie bij 'buiten' 

Begin november vond op Ameland voor de 10e keer de Waddenconferentie plaats. De VWO-groep van de 11e klas van de Stichtse Vrije School heeft daar hun winnende beleidsplan voor de Wadden mogen presenteren. 22 schoolgroepen uit het hele land hadden een beleidsplan ingediend.

Aan het scholenproject konden klassen uit de tweede fase van het voortgezet onderwijs deelnemen. De klassen hebben na uitgebreid onderzoek een beleidsadvies over het waddengebied geschreven voor de ministers op de conferentie. In totaal hebben 22 schoolgroepen meegedaan, afkomstig uit het hele land.
De deelnemende groepen deden eerst op school voorbereidend onderzoek. Daarbij kon gebruik worden gemaakt van de Waddenconferentiekrant en een speciale website. Daarna volgden drie dagen veldwerkonderzoek op een Nederlands waddeneiland naar keuze, onder begeleiding van het educatief centrum van het betreffende eiland. Uiteindelijk schreven de leerlingen een advies. Dit moest in het Engels worden opgesteld. Alle adviezen zijn gepubliceerd op de website www.waddenconferentie.nl. De vijf educatieve centra hebben de adviezen beoordeeld en zijn zo tot een winnaar gekomen.
Het beste advies is uitgebracht door de Stichtse Vrije School uit Zeist. De 5 VWO-klas van deze school is met lerares Rianne Nooteboom op bezoek geweest op Ameland. De leerlingen mochten op 3 november hun advies presenteren op de conferentie op Schiermonnikoog.
In het winnende beleidsadvies is onder andere ingegaan op de verschillende niveaus waarop beleid moet worden gemaakt. Op het gebied van natuurbeheer adviseren de scholieren te kiezen voor lokaal beleid. Voor de landbouw zien zij een oplossing in nationaal beleid in plaats van Europees. De vervuiling moet volgens hen echter juist internationaal worden aangepakt.
Het waddenconferentieproject is mogelijk gemaakt door het Ministerie van LNV, het VSB-fonds en Wadcom. Doel van het project was om middelbare scholieren te laten meedenken over het waddengebied. Door het veldonderzoek ter plekke te laten uitvoeren, kregen de leerlingen ook de gelegenheid om het gebied echt te beleven. De reacties van de scholieren en leraren waren bijzonder positief.

'En de eerste prijs theater, kunstbende 2005, was geen moeilijke keus voor de jury, met 57 punten gat deze prijs naar…..'
Inmiddels is de grote zaal van Het Paard tijdens de prijsuitreiking voor kunstbende 2005 volgelopen.

Om 2 uur s’middags kreeg ik een telefoontje van Jos :” Chaim, kan je een pakje peuken meenemen, ik ben echt fucking zenuwachtig”. Rond een uurtje of drie begaf ik mij naar Het Paard Van Troje. Na een paar biertjes kwamen er meer en meer fans voor Jos. Misschien een beetje flauw, maar vanaf het moment dat het onderdeel theater begon werd er na de eerste zin al om Jos geroepen. Tijdens theater was er toch wel concurrentie, maar toen Jos opkwam verviel deze in het niet.
“Bwueeeew” zo begon Jos en al het publiek was vrijwel direct op zijn hand. Toen Jos nauwelijks op de helft van zijn performance was, was het voor het publiek al duidelijk. We hebben hier met een nummer 1 te maken.
Na Jos vond ik persoonlijk dat er nog maar één concurrent was. Twee jongens die een show maakten zonder daadwerkelijk iets te vertellen, maar goed het thema van dit jaar Droom, kwam niet of nauwelijks voor.

De prijs uitreiking volgde. Opnieuw riep vanaf het eerste moment het publiek om theater en Jos. Na enkele andere onderdelen, die ik door opwinding en spanning niet eens meer kan herinneren, was het dan eindelijk tijd voor theater.
“De nummer 1 was niet moeilijk” zo begon de jury voorzitter. Nummer 2 tot 5 hebben evenveel punten, 46, maar de nummer 1 had er 57. Nog meer bull shit over dat iedereen het geweldig gedaan had maar toen begon hij. Nummer drie …geen Jos. Het enige dat telde voor mij. Nummer 2…. Ook geen Jos, komt het nog wel goed….. En de eerste prijs theater, kunstbende 2005, was geen moeilijke keus voor de jury, met 57 punten gat deze prijs naar…..
Jos!!!!

 

Op zaterdag 15 oktober (eerste dag van de herfstvakantie)volgt de Landelijke Finale, en wij volgen Jos natuurlijk massaal...

Chaim, klas 12 

Dertig miljoen mensen proberen Chinees te leren.
Bron: De Telegraaf

Zie via onze eigen website een link naar een gratis beginnerscursus!

Hoe langer een kind kijkt, hoe schadelijker het is.

Dat melden Amerikaanse en NieuwZeelandse onderzoekers in het julinummer van de Archives of Pediatrics and Adolescent Medicine. In drie afzonderlijke studies laten ze zien dat de negatieve invloed van tv niet alleen op het moment zelf meetbaar is, maar tientallen jaren later nog steeds.

De Amerikanen deden een steekproef onder 350 kinderen van een jaar of acht. Van hen had 70 procent een tv op de slaapkamer –in Nederland is dat iets minder dan de helft. Dat werkte door in hun leerprestaties: tijdens een reken-, leesen taaltest scoorden tv-kinderen gemiddeld zeven tot negen punten lager (op een totaal van 99) dan leeftijdgenoten die geen eigen kijkbuis bezaten.

Een computer in huis werkte precies andersom; die leverde zeven tot negen punten extra op. Het best scoorden kinderen zonder tv en met computer.

Waarom is een eigen tv zo slecht? Misschien omdat kinderen er stiekem tot laat in de avond naar kijken en zo te weinig slapen, opperen de Amerikanen. Of omdat ze zich slechter concentreren tijdens hun huiswerk, een taak waar tv-kinderen opvallend lang over zeiden te doen. Of omdat ouders die hun kinderen bewust geen tv geven, gemiddeld wat sterker betrokken zijn bij de opleiding van hun kroost. Haal die tv gewoon weg, adviseert onderzoeker Thomas Robinson. Dat zou meteen schelen in het overgewicht, agressief gedrag en gezeur om reclamespeeltjes.

Nieuw-Zeelandse opvoedkundigen vallen hem bij. Zij onderzochten bij duizend kinderen of hun kijkgedrag invloed had op hun uiteindelijke opleidingsniveau. Dat bleek het geval. Hoe langer kinderen en pubers keken, des te hoger de kans dat ze zonder diploma van school gingen en des te lager de kans dat ze als 26-jarige een academische titel droegen.

Bron: Trouw 2005-07-05

Als verschijnsel bestaat 'fairshoppen' natuurlijk al langer, maar door recente publicaties lijkt het een trend te worden: bewust winkelen, waarbij niet alleen rekening gehouden wordt met het milieu, maar ook met rechtvaardige economische verhoudingen.

Het gaat bij fairshoppen om natuurproducten of gerecyclede producten die op een zo milieuvriendelijk mogelijke manier gemaakt zijn en waarvoor de producent en de leveranciers ook redelijk betaald worden. De aanduiding 'fairshoppen' is ontleend aan het Engelse 'fairshopping': een samenstelling met 'fair' ('eerlijk'), dat in samenstellingen als 'fairshopping' en 'fair trade' verwijst naar economisch verkeer waar geen luchtje aan zit.

Zoals te verwachten was, heeft niet elke school na het tellen van de voorlopige meningen een pittig gesprek gehad over een hoogstaand criterium om de winnaar te kiezen. Wij wel: zie ons juryrapport.

Maar de algemeen verwachte winnaar is het ook geworden: Arthur Japin.

Trainen voor de marathon? Van rekken en strekken wordt geen spier soepeler.
Heeft warming-up zin? Dat hangt ervan af wat je eronder verstaat. Neem het rekken en strekken, waarbij vooral hardlopers hun ledematen in pijnlijke standen wringen. Zo hopen zij hun spieren langer te maken, wat tegen blessures zou beschermen.

Nou, vergeet het maar. Die bescherming is nooit bewezen. Wel is bij proefdieren gebleken dat een spier langer wordt als je hem 24 uur continu oprekt. Wie even met gestrekte benen zijn handen tegen de grond duwt, hoeft dus niet op enig heil te rekenen.

Voor sommige sporten, zoals ballet en turnen, is rekken wel nuttig, maar om een andere reden: je verlegt de pijngrens. Armen en benen sputteren dan minder tegen als je ze strekt, zodat je extremere houdingen kunt aannemen.

Voor het overige kun je beter inlopen, inslaan, inrijden, inzwemmen enzovoort. Deze letterlijke vormen van warming-up, bedoeld om de spieren warmer te maken, hebben wél een algemeen aantoonbaar nut. Ze verhogen de temperatuur in de spieren met een paar graden. De enzymen werken dan sneller, zodat de prestaties beter worden. Dat is in 1945 al bewezen. Toen bleek dat fietsers een ritje van 14 seconden met anderhalve seconde bekortten als ze waren 'ingereden'.

Dit voorverwarmen lijkt ook nuttig tegen blessures, en dan vooral tegen de zweepslag: een acute, pijnlijke scheur in het vlies rondom de spier. Zulk leed lijkt zich iets vaker voor te doen bij mensen die niet opgewarmd zijn, maar echt bewezen is dat niet.

Dan is er nog een derde vorm van warming-up: oefeningen, toegespitst op een specifieke sport. Zweedse onderzoekers rapporteerden er onlangs over. Ze gaven handballers voorafgaand aan de training evenwichtsoefeningen en instructies over de landing, met de bedoeling om de kans op knie- en enkelblessures te verminderen. Dat had succes: het aantal kwetsuren werd gehalveerd. Het is echter de vraag of dit kwam door de 'warming-up' of door de bewustwording van de gevaren en de goede landingstechnieken die de spelers zich eigen maakten.

Warming-up, en dan vooral het rekken en strekken, geldt op menig sportveld als een vast ritueel. Het is opgekomen in de jaren zeventig, toen de overheid lichaamsbeweging begon te promoten in de strijd tegen hart- en vaatziekten. Omdat het aantal blessures toenam, moest er ook voorlichting komen over warming-up, want daarmee zou je de spieren beschermen. Dat blijkt achteraf dus grotendeels onzin, maar ingesleten gewoontes krijg je niet zomaar weg.

Door Sander Becker    Bron: Trouw, 14 maart 2004

 ... en kwaad doen, is een veld. Daar zal ik op je wachten.

Rumi

Het roken van marihuana heeft waarschijnlijk een langdurige vernauwing van de bloedvaten in de hersenen tot gevolg. Dit blijkt uit een onderzoek aan het National Institute on Drug Abuse in het Amerikaanse Baltimore.

  
Het bloed van mensen die marihuana gebruiken, blijkt sneller door hun hersenbloedvaten te stromen. Ook de 'weerstand' die het bloed in de vaten ondervindt, blijkt hoger. Dit wijst op vernauwing van de bloedvaten, waardoor de gebruikers mogelijk een grotere kans hebben op een beroerte of geheugenverlies, meldde de BBC dinsdag.

Bij het onderzoek werd de snelheid gemeten van de bloedstroom in de hersenen van 54 marihuanagebruikers en 18 mensen die de softdrug niet rookten. De gebruikers rookten tussen twee en 350 joints per week.

Opvallend vonden de onderzoekers dat het gebruik van marihuana een langdurig effect bleek te hebben. Bij mensen die een maand lang geen joint hadden gerookt, bleek de bloedstroom nog steeds versneld. In de groep die minder dan zeventig joints rookte, ging de conditie van de bloedvaten na een maand niet roken wel iets vooruit.

Bron: ANP, in de Volkskrant.
 

In de elfde klas kiezen de leerlingen een sociale instelling om twee weken stage te lopen. Dat is voor sommigen een ideale kans om hun wens te verwezenlijken eens in het buitenland te wonen/werken/scholen. Zoals Nikki, bijvoorbeeld.

Op donderdag 20 januari stond er onder een grote kleurenfoto een artikel over de huizenbouwperiode in de twaalfde klas. Zie onder wiskunde.

Bijna iedereen bereikt de leeftijd waarin hij, de toch best moeilijke, keuze moet maken naar welke middelbare school te gaan. Erg spannend allemaal. Ik zelf heb nooit voor deze keuze hoeven staan, aangezien ik al mijn hele leven op de vrijeschool zit en ik wil jullie graag vertellen hoe deze school een beetje in elkaar steekt.

Veel mensen hebben van de vrijeschool een raar beeld; de ene denkt dat je er geen diploma kan halen en de ander denkt dat je alleen maar de hele dag aan het tekenen bent.

Ik kan jullie vertellen dat dit allemaal reuze meevalt, maar een beetje anders dan de gemiddelde middelbare school is het wel.

Zo starten wij bijvoorbeeld de dag met de spreuk. Best grappig op zich, want er zijn weinig leraren, laat staan leerlingen, die weten wat de spreuk precies inhoudt. Ik zelf kan hier dan ook niet meer over vertellen.

De spreuk wordt gezegd met je eigen klas, waar je altijd de eerste twee uur van de dag, het 'hoofdonderwijs' noemen wij dat, mee samen bent. Deze eerste twee uur zijn over het hele jaar in periodes van drie weken verdeeld, waarin om de beurt zo'n beetje alle vakken behandeld worden (bijv. eerst drie weken scheikunde, daarna drie weken geschiedenis, enz.).

De leraar geeft klassikaal les, er zijn soms groepsopdrachten en de leerlingen maken aantekeningen en werken dit uit in een 'periodeschrift'. Bovendien zijn er opdrachten om zelfstandig aan te werken. Aan het eind van deze drie weken vindt er een proefwerk plaats.

Leraren voelen zich erg thuis in het nabij zijn van de leerlingen…..
Onze leraar Duits (verkleed voor het geval jullie het niet door hadden) tijdens de ´vossenjacht´.

Ook hebben wij op deze school erg veel kunstvakken, zoals, textiel, tekenen/schilderen, grafisch ontwerpen, houtbewerken, metaal bewerken en boetseren. Zo ben ik nu bijvoorbeeld bezig met het maken van een rok, die ik ook eerst zelf heb mogen ontwerpen .Verder heb ik in het verleden een kimono gemaakt, een hamer (metaal), een dienblad, enz.

Dan voor iedereen die van zingen houdt: Een keer per week hebben we zangles met de klas en een keer per week hebben we koor met ± de hele school. We werken het hele jaar aan een bepaald aantal stukken en geven aan het eind een uitvoering, allemaal heel erg leuk dus.

Het laatste waar ik het over wil hebben is het vak Euritmie.

 
Euritmie is een apart soort dans, waar weinig leerlingen, mij inbegrepen, van weten waar het nou daadwerkelijk goed voor is. Het komt er op neer dat je op pianomuziek vormen loopt en met je armen ook nog meebeweegt. Met uitvoeringen, dat is het leukst, mag je hele mooie zijde kostuums aan, waar de mannen onder jullie vast heeeeel erg op zitten te wachten!!! Dit klinkt allemaal een beetje gek, maar eigenlijk is het best fijn als een soort 'ontspan-uurtje'.

Jullie moeten niet vergeten dat de rest van alle verplichte vakken natuurlijk ook worden gegeven, waardoor het allemaal stukken minder gek wordt.
Als dit jullie wat lijkt, zou ik zeker komen kijken op de open dag en ik moet er ook nog bij vertellen dat buiten dit de sfeer ook nog eens heel goed is, ´t is echt gezellig!!!

Marthe  11-2