Ik heb laatst, ik denk een maand of twee geleden, de schrik van mijn leven gehad. Nee, eigenlijk was het niet één 'schrik', maar waren het twee 'schrikken'. De eerste schrik was een zeer verassende voor mij, en ik heb jaren geprobeerd het te negeren, maar het moest er ooit van komen dat ik mij realiseerde: Ik ben een echt Vrije Schoolkind!
Maar waarvoor zou ik dit toch hebben gedaan? Tja, lastig… Al een aantal weken zit ik te piekeren over het feit dat het allemaal wel mee valt en ik begin het al iets beter te begrijpen, maar een antwoord is nog niet in mij opgekomen. Waarom ik in zo'n staat van doen verkeerde, en zo'n afkeer had tegen sommige dingen van de Vrije School, ik weet 't niet! Waarom, waarom? Ik denk dat het antwoord in de tweede schrik te vinden is. Deze bestond namelijk uit het feit dat de vrijeschool helemaal niet zo'n verschrikking is. De echte klap echter, kwam een seconde later: IK VIND HET ERG OM WEG TE GAAN!!! Nooit meer euritmie, nooit meer schilderen, nooit meer houtbewerken en handwerken. Nooit meer Duits van Mnr. Polderman, geen geschiedenis meer van Mnr. Huizing, om maar te zwijgen over koorzang. Geen vakken meer die de vrijeschool, de vrijeschool maken. Ach wat een leed! 'Het is geen school voor domme kinderen!' Nee, integendeel zelfs. Het is een school voor sociale kinderen, voor kinderen die geïnteresseerd zijn in kunst en cultuur, maar vooral voor kinderen die op een leuke manier hun diploma willen halen! Wat heb ik ooit gedacht! Ik ben een Vrije School kind. En ik ben er trots op!!
Micheline (bijna) oud-leerling
P.S. Aan eventuele kinderen uit groep acht die bekijken of onze school iets is voor hen: Wil je weten waarop ik zo trots ben geworden ( misschien iets aan de late kant) kom dan zelf een kijkje nemen, en ervaar de geweldige sfeer die je bij ons op school vindt. |
||||||||






