COLUMN | Sint Maarten

Iedere vrije scholier die de woorden ‘Sint Maarten’ hoort, herinnert zich weer talloze liedjes en verhalen die daar mee samenhangen.

Ik kan me Sint Maarten van vroeger nog goed herinneren. Al weken van te voren had onze lerares of leraar ons helemaal stil met het indrukwekkende verhaal over Sint Maarten. Kun je je voorstellen? 27 kinderen van 7 à 8 jaar, normaal niet stil te krijgen, zitten op het puntje van hun stoel en aan de gezichtjes kun je zien hoe ze meeleven met die arme zwerver in de kou. De opluchting is dan ook groot als Sint Maarten zijn mantel in tweeën splitste, een ingenieuze oplossing en een wijze les.

Met dit gevoel mochten we knollen uitzoeken, hierbij ontstond dan een klein gevoel van strijd want iedereen had natuurlijk al die grote schone knol gezien. Uiteindelijk zat je met de (lelijkste) knol voor je en ging hem eerst te lijf met een appelboor waarmee je hem “uitholde”. Hierbij gingen onze gezichten weer op “geconcentreerd” en het werd eerbiedig stil. Dan kwamen de figuurtjes. Ik weet nog steeds niet hoe een van mijn buurmeisjes een volledige Sint Maarten op zijn paard kon fabriceren, maar ik kwam, net als bijna iedereen, niet veel verder dan wat sterren en een uit de kluiten gewassen maan.

‘s Ochtends gingen we langs de grote klassen of het bejaardentehuis waarbij we fruit en noten verzamelden en natuurlijk onze liedjes ten gehore brachten.

Maar het echte feest kwam ‘s avonds. Het was al donker als we op school kwamen met onze ouders en een verdwaalde zus of broer. We staken een waxinelichtje aan in onze knol en begonnen aan een wandeling langs een aantal straten. Wij waren goed geïnstrueerd door de juf, twee aan twee verlieten wij het schoolgebouw. Naarmate de wandeling vorderde, werd de sfeer vrolijker en de liedjes werden door de kinderen en een enkele ouder steeds enthousiaster meegezongen. Dit resulteerde er in dat we het niet zo nauw meer namen met de originele noten. Aan een aantal huizen werden we goed beloond voor deze (af en toe) valse melodieën.

Sint Maarten is in november, koud dus, daardoor kwamen we helemaal verkleumd weer terug op school. Hier kregen we warme chocolademelk en een ( twee, drie, vier) koek(-jes).

Inmiddels ben ik een groteklasser, met nog wel een zusje in de lagere klassen. Ik kijk er elk jaar naar uit om die stoet met kindertjes weer in onze klas te hebben, niet alleen omdat het de les onderbreekt, maar vooral omdat die lieve kinderstemmetjes voorzichtig met hun juf meezingend me een warm gevoel van binnen geven. Het is een van de momenten waarop ik weer weet waarom ik op de vrijeschool zit.

Juliëtte Wareman 11-2