COLUMN | Is er leven na de vrijeschool?

Is er een leven na de Vrije School? Dit is de vraag waar iedereen die ook maar iets met de vrije school te maken heeft zich ieder les-uur weer
afvraagt. Toen ik in de 7e klas zat was er voor mij geen twijfel mogenlijk.
Natuurlijk dacht ik. Ik wil hier zo snel mogenlijk weg met een diploma in de zak en dan begint het leven pas.

Na de achtste klas was deze mening onveranderd. In de 9e klas werd mijn mening alleen maar sterker. Ik heb zelfs getwijfeld om naar een andere school te gaan. Na de 10e klas begon ik mij echter meer en meer met de school verbonden te voelen.

Tijdens en na de 11e klas werdt ook de verhouding tussen leraar en leerling anders, op een prettige manier. Leraren gingen mij als een mens te behandelen. Wederzijds respect is voor mij toen pas duidelijk geworden.

In de twaalfde klas heb ik reeds de eindreis voltooid en hier leerde ik twee leraren ook als mens kennen. Nu al ben ik iedereen op de Vrije School ontzettend dankbaar. Toen ik eind januari, na lang gerepeteerd te hebben, met de leraren op de planken stond werdt het werkelijke antwoord mij steeds en steeds duidelijker. Toen ik na afloop een borrel ging drinken met de spelers, bleken alle leraren echt mensen te zijn. En wat voor mensen! Stuk voor stuk zijn ze leuk in de omgang en aardig maar bovenal, menselijk.

Inmiddels besef ik dat er voor mij hoogstwaarschijnlijk geen leven is na de vrijeschool ook als ik besluit geen leraar te worden. Als ik volgend jaar mijn VWO diploma op zak heb, een wereldreis heb gemaakt, binnen 2 jaar in Australië een bedrijf heb opgezet en een studie heb afgerond, verwacht ik dat ik terug keer naar de school, Mijn School waar ik voor de rest van mijn leven mee verbonden blijf. En zoals ik het nu zie waarschijnlijk nauw verbonden!

Chaim Snel, twaalfde klas