COLUMN | Dik

 DIK

“Mam, vandaag beweerde iemand dat ik dik ben.”
“Nou, dan zal er wel een waarheid in zitten. ‘t Was zeker een meisje?”

“Ja. En ze is heel mooi. Slank.”
“Die zal er wel verstand van hebben. Ze is zeker ook heel populair?”

“Ja! Iedereen houdt van haar.”
“Wat een behulpzaam meisje, dat ze dat zo eerlijk zegt. Je voelt je toch niet gekwetst?”

“Eerlijk gezegd voel ik me inderdaad emotioneel instabiel sinds ze dat gezegd heeft. Ik denk dat ik nu mijn vinger in mijn keel ga steken.”
“Goed, goed. Kijk, je doet er al wat aan. Bedank dat meisje maar morgen.”

“Mama, je bent niet echt steunend.”
“Liefje, wat zeg je nu! Ik steun je juist. Ik moedigde je toch net aan?”

“Niet op de goede manier. Je hoort te zeggen dat ik mooi ben zoals ik nu ben. Dat dat meisje op school alleen maar jaloers op me is en op het moment dat ik dreigde eens lekker over mijn nek te gaan, met opzet, hadden er tranen in je ogen moeten springen. Je had me moeten omhelzen en moeten snikken: ‘Oh, ik heb gefaald als moeder, mijn bloedeigen kind vindt zichzelf lelijk!’. Dan zouden we een lang, serieus gesprek hebben. Uiteindelijk zou ik me weer helemaal zelfverzekerd voelen en we zouden samen de hele nacht op blijven om een voodoopoppetje te maken van het meisje dat zo gemeen tegen
me is geweest.”

“Maar meisje toch, ik zou er geen bal van menen!”
“Mam! Ik haat je! Ik ga nu in een hevige puberale bui de trap op stampen!”

“Zo, dat ik dat maar alvast weet!”
“Ach wat, krijgen die arme werkeloze hersentjes van jou ook wat te doen.”

“Wat wou je daarmee zeggen, lieverd?”
“Niks hoo –Wow, wat is dat!”

“Wat is wat? Wat? Wat kijk je? Is er wat?”
“Mam, dat is, jemig, het is…”

“Wat is het?!”
“Daar, net boven je broekrand.”

“OH NEE!!! HET IS EEN VETROL!”

Madelon 11-2