De ijskoningin
Door: David | Gemaakt op: 14-3-2006 om 12:05 |
In Engeland is het traditie om in de wintermaanden een ‘Pantomime’ op te voeren. Zo’n stuk heeft niets te maken met het gelijknamige Franse gebarenspel, het gaat hier om een humoristische familie-musical, losjes geënt op een sprookjesthema. Klas 10 II koos ervoor om met het uitbrengen van ‘De IJskoningin’ deze specifieke theatervorm bij het Haagse publiek te introduceren. En hoe!
Het verhaal
Het in groten getale toegestroomde publiek werd meegevoerd op een avontuurlijke reis. Wanneer Kai getroffen wordt door duivelse spiegelsplinters, en door de IJskoningin en haar handlanger Spinnar wordt ontvoerd, besluit Kai’s pleegzusje Gerda om haar oma te verlaten en Kai te gaan bevrijden. Op haar tocht naar het IJspaleis komt ze in contact met de meest bizarre figuren: kraaien, een rendier en ijsberen, maar ook ontmoet ze een roversfamilie, is ze te gast op een koninklijk paleis, en wordt ze geholpen door een magiër. Ze houdt vol en weet uiteindelijk tot in het IJspaleis door te dringen waar ze de bevroren Kai vindt. Als ze huilend beseft dat ze te laat is gekomen, blijken haar tranen de jongen te ontdooien en na een spannende vlucht uit het paleis komen ze thuis bij oma en wordt de IJskoningin definitief verslagen.
De voorstelling
Wat 10II voor elkaar heeft gekregen grenst aan het ongelooflijke. Twee avonden werd een afgeladen zaal bijna 3 uur lang betoverd met overrompelend spel, afgewisseld door prachtige zelfgeschreven songs of een ijselijk showballet. Dat alles in een overdaad aan steeds wisselende toneelbeelden, gelardeerd met visuele effecten waaronder een schitterende duivelsspiegel, bewegende bloemen, ‘echte’ sneeuw en nevelslierten. Door de uitgekiende belichting kwam alles optimaal tot zijn recht.
Contact tussen spelers en publiek
Wat wij in Nederland alleen kennen van cabaret en poppenkast – een vanzelfsprekend contact tussen spelers en publiek – is één van de kenmerken van de ‘Pantomime’. En zo kwam het dat het publiek door de spelers werd aangesproken, tot reageren werd verleid, waardoor het leek of het publiek samen met de spelers de voorstelling letterlijk mee-maakte. Dat de jonge acteurs hiertoe in staat waren, verblufte en is ook een compliment aan de regie, die dit aspect van het genre onderkende en feilloos uitwerkte.
Overgave
Uit alles bleek de grote overgave waarmee het artistieke team en de spelers zich op ‘De IJskoningin’ hadden gestort. Flitsende scènewisselingen, een prachtige poster, flyers, secuur vormgegeven toegangskaarten en full-color programmaboek, het goed gedoseerde geluidsdecor, de zeer gedetailleerde kostumering, al die facetten maakten het mogelijk dat het publiek werd ondergedompeld in een betoverend schouwspel waarbij veel te lachen viel en bij de bevrijding van Kai zelfs hier en daar een traantje werd weggepinkt.
Alleen een zeer hecht collectief is tot zo’n topprestatie in staat. De vele open doekjes, de staande ovatie en het aanhoudend slotapplaus golden dan ook nadrukkelijk alle medewerkenden aan deze onvergetelijke theateravonden.
David Prins
