overige | Parcivalperiode

Onze Parcivalperiode duurde vier weken lang maar werd onderbroken door onze tweeweekse sociale stage. Tijdens deze vier weken mochten we de lesstof op onze eigen manier verwerken. Sommige klasgenoten deden dit dmv. schilderingen, gedichten, tekeningen, boetseerwerk of muziek. Ikzelf heb in een schrift vele tekeningen afgewisseld met plaatjes en gedichten.

Elke ochtend besteedden we aandacht aan het verhaal van Parcival. Hiervan hadden we ook een boek waar je alle avonturen nog kon nalezen. We hebben het ook gebruikt voor een opzoekopdracht.

Elke dag mochten we een verwerkingsopdracht maken die met het verhaal te maken had. Meestal hield deze verwerkingsopdracht een vraag in die we de volgende dag met elkaar bespraken. Dit zorgde regelmatig voor boeiende gesprekken en vondsten. In de eerste twee weken moesten we een steen meenemen met een speciale waarde. Deze werd dan rondgegeven in de kring met oefeningetjes erbij en regelmatig ging dit gepaard met gesloten ogen.

Het leukste wat ik van de periode vond was onze zogenaamde zwerftocht. Dit hield in dat we op een middag na het hoofdonderwijs vrij waren en ergens heen moesten gaan. Van tevoren mocht de eindbestemming nog niet bekend zijn en je moest je laten leiden door je gevoel. Het was dus de bedoeling dat je je openstelde voor het ombekende en je eigen weg moest vinden.

We sloten de periode af met een klein opstelletje waarin enige diepgang verwerkt moest worden. Over het algemeen was het een leuke en afwisselende periode die je aan het denken weet te zetten. 

Mijn zwerftocht

Mignonne en ik gingen net als Parcival op zwerftocht. Als opdracht kregen we van onze leraar mee dat we ons door ons gevoel moesten laten leiden en de eindbestemming open houden.

We vertrokken daarom op dinsdag 23 januari ’07 in de grote pauze. Mignonne had een pijltje ontworpen waar we ons door lieten leiden. Nadat we een tijdje het pijltje hadden gevolgd kwamen we voor een P-Markt (avondwinkel) te staan. We besloten het eerste de beste product wat met een P begon te kopen. Dus al snel hoorde je de triomfkreet van mij omdat ik Paprika-Pringles had gevonden.

Nadat we hadden afgerekend stapten we in de tram richting Centraal Station. Onderweg besloten we het PoffertjesPaviljoen bij het Malieveld met een bezoekje te vereren. Toen we eenmaal binnen zaten besloten we een Portie Poffertjes te bestellen. Nadat we ons te goed hadden gedaan aan de poffertjes met veel boter en poedersuiker kwamen we op het idee om naar Pijnacker te gaan liften. Maar eerst zetten we de fiets van Migonne op een veilig plekje en daarna staken we het Malieveld over richting grote weg. Heel toevallig stond daar ook een bordje met ‘liften’ dus daar gingen we voorstaan. Nadat we ongeveer vijf minuten met onze duim omhoog hadden gestaan stopte er een kleine BMW. De man,Ryan, moest naar Rotterdam en wilde ons daar wel afzetten.

Toen we bij hem in de auto zaten, Mignonne voorin en ik achterin, vertelden we over onze zoektocht naar onszelf. Verder hebben we het gehad over zijn werk en of hij dit al zijn hele leven wilde. Zijn antwoord daarop was “nee”. Ook hadden we het over keuzes maken en hij realiseerde zich dat jongvolwassenen al heel snel veel belangrijke keuzes moeten maken. Maar hij eindigde met “dat alles uiteindelijk wel goed op zijn plek zou komen”.

Eenmaal in Rotterdam werden we afgezet bij HCR (de hockeyclub van Rotterdam) en we vroegen ons af hoe we nu verder zouden gaan. Toen we op een wegenkaart keken waar we precies waren, kwamen we een man tegen. Hij moest wat afgeven in Rotterdam maar wilde ons daarna wel in Pijnacker afzetten. We besloten om met hem mee te gaan en zo belandden we in auto numero twee. Ook aan hem deden we ons verhaal en toen we vroegen of de baan die hij op dit moment had iets was wat hij altijd al wilde gaf hij lachend hetzelfde antwoord als Ryan. We kwamen erachter dat hij Colla heette en dat hij net als wij hockeyde. Toen we het over onze hockeyclubs hadden bleken we dezelfde persoon te kennen.

Eenmaal thuis vertelden we in geuren en kleuren over ons avontuur en af en toe nipten we aan onze warme thee.

Eveline Buddenberg, 11II